Najważniejsze jest to, by kontrolować pazur, a nie usuwać go bez powodu
- Przedni pazur bywa stabilnie połączony z kończyną i może pomagać w jej podparciu.
- Tylne podwójne pazury są typowe dla kilku ras, między innymi briarda, beaucerona i pirenejskiego psa górskiego.
- Kontroluj łapy co 1-2 tygodnie, a skracaj pazur zwykle co 2-4 tygodnie, zależnie od tempa wzrostu.
- Złamanie, krwawienie, obrzęk lub kulawizna wymagają oceny weterynaryjnej.
- Usunięcie rozważa się indywidualnie, głównie przy nawracających urazach i bardzo luźnym pazurze.
Gdzie znajduje się dodatkowy pazur i czym różni się od pozostałych
Wilczy pazur znajduje się po wewnętrznej stronie łapy, nieco wyżej niż cztery pazury stykające się z podłożem. Najczęściej występuje na przednich kończynach. Na tylnych łapach może być pojedynczy albo podwójny, a czasem nie pojawia się wcale.
Przedni pazur jest u wielu psów połączony z kością, stawem i więzadłami. Nie jest więc tylko luźnym kawałkiem skóry. Podczas szybkiego biegu lub gwałtownego skrętu może pomagać w stabilizacji nadgarstka, a także przytrzymywaniu zabawki czy gryzaka. Nie oznacza to jednak, że każdy pies intensywnie go wykorzystuje.
Tylny pazur bywa znacznie słabiej osadzony. U części psów trzyma się głównie na skórze, dlatego łatwiej zahacza o gałęzie, trawę lub tkaniny. Zdarzają się jednak rasy, u których tylne, podwójne pazury są dobrze wykształcone i stanowią element pożądanego wyglądu.
Rasy, u których podwójny pazur jest cechą typową
Podwójne pazury na tylnych łapach kojarzą się przede wszystkim z psami pasterskimi i górskimi. Wzorzec rasy może ich wymagać, dopuszczać albo traktować jako cechę opcjonalną. Sama obecność takiego pazura nie pozwala jednak pewnie rozpoznać rasy, szczególnie u mieszańców.
| Rasa | Typowa cecha | Co to oznacza dla opiekuna |
|---|---|---|
| Pirenejski pies górski | Podwójne pazury na tylnych łapach są charakterystyczne dla rasy. | Nie należy traktować ich jako zbędnego dodatku. Trzeba kontrolować długość i stan obu pazurów. |
| Briard | Podwójne tylne pazury tworzą rodzaj dodatkowych palców. | Ich usunięcie może mieć znaczenie dla zgodności z wzorcem rasy. |
| Beauceron | Podwójne tylne pazury są elementem tradycyjnego wyglądu rasy. | Decyzję o zabiegu trzeba omówić z lekarzem i uwzględnić przeznaczenie psa. |
| Owczarek pirenejski | Na tylnych łapach dopuszczalne są pazury pojedyncze, podwójne lub ich brak. | Najważniejsza pozostaje budowa konkretnego pazura i ryzyko urazów. |
W praktyce często spotykam się z przekonaniem, że podwójny pazur automatycznie oznacza domieszkę pirenejskiego psa górskiego. To zbyt daleko idący wniosek. Cechę mogą odziedziczyć także psy bez rodowodu, a do identyfikacji rasy potrzebne są szersze informacje, nie jeden szczegół anatomiczny.
Jak pielęgnować pazur, który nie ściera się sam
Najprostsza rutyna polega na obejrzeniu łap co 1-2 tygodnie. Sprawdź, czy pazur nie zawija się w stronę skóry, nie ma pęknięć i nie jest otoczony zaczerwienioną lub wilgotną sierścią. Przy dłuższej sierści łatwo przeoczyć początek problemu.
Skracanie zwykle wykonuje się co 2-4 tygodnie, ale nie ma jednego terminu dla wszystkich psów. Pazur rośnie szybciej u jednego zwierzęcia, a wolniej u innego. Zwierzęta chodzące głównie po miękkiej ziemi potrzebują zazwyczaj częstszej kontroli niż psy regularnie spacerujące po twardym podłożu.
- Ustaw psa w stabilnej pozycji i zapewnij dobre światło.
- Użyj ostrych cążków dopasowanych do wielkości pazura.
- Przy jasnym pazurze omijaj różową miazgę, czyli unerwioną i ukrwioną część.
- Przy ciemnym pazurze skracaj po 1-2 mm i po każdym cięciu oglądaj przekrój.
- Po zabiegu sprawdź, czy krawędź nie jest ostra i czy pies nie zaczyna intensywnie lizać łapy.
Nie próbuję obcinać całego pazura za jednym razem, zwłaszcza gdy jest długi albo czarny. Małe, spokojne cięcia zmniejszają ryzyko naruszenia miazgi. Jeśli pies gwałtownie cofa łapę, lepiej zakończyć próbę i poprosić groomera lub lekarza weterynarii o pokazanie bezpiecznej techniki.
Co zrobić po złamaniu, naderwaniu albo zahaczeniu
Złamany pazur może boleć bardziej, niż sugeruje niewielka rana. Jeśli pojawi się krew, przyłóż czysty gazik i utrzymuj delikatny ucisk przez kilka minut. Można użyć preparatu tamującego krwawienie przeznaczonego dla zwierząt, ale nie należy wciskać przypadkowych proszków ani smarować rany domowymi środkami.
Nie wyrywaj wiszącego fragmentu. Jeśli pazur pękł przy nasadzie, jest rozszczepiony albo nadal krwawi, jego usunięcie i oczyszczenie powinien wykonać weterynarz. Samodzielne szarpanie może pogłębić ranę i zwiększyć ryzyko zakażenia.
Szybka konsultacja jest potrzebna, gdy pies:
- kuleje lub nie obciąża łapy,
- ciągle liże albo gryzie bolesne miejsce,
- ma obrzęk, wyraźne zaczerwienienie, ropną wydzielinę lub nieprzyjemny zapach,
- ma pazur wbity w skórę albo pęknięty aż do nasady,
- krwawi mimo kilku minut stałego ucisku.
Po urazie warto ograniczyć bieganie po wysokiej trawie i założyć kołnierz ochronny, jeśli pies rozdrapuje ranę. Nie podawaj mu ibuprofenu, paracetamolu ani innych ludzkich leków przeciwbólowych bez wyraźnego zalecenia lekarza.
Kiedy usunięcie ma sens, a kiedy lepiej zostawić pazur
Usunięcie nie powinno być automatycznym zabiegiem wykonywanym tylko dlatego, że pazur wygląda nietypowo. Zdrowy, stabilny pazur, który nie powoduje urazów, zwykle wystarczy regularnie kontrolować i skracać. Dotyczy to szczególnie przednich pazurów, które mogą mieć połączenie z kością i pełnić pomocniczą funkcję podczas ruchu.
| Sytuacja | Najrozsądniejsze postępowanie |
|---|---|
| Pazur stabilny, bez bólu i urazów | Pozostawić, regularnie kontrolować i skracać. |
| Pazur luźny i często zahacza | Poprosić weterynarza o ocenę ryzyka i omówić zabieg. |
| Nawracające złamania lub stany zapalne | Rozważyć usunięcie z przyczyn zdrowotnych. |
| Rasa, u której podwójne pazury są elementem wzorca | Nie usuwać bez konkretnego wskazania i konsultacji. |
Moim zdaniem najgorszą decyzją jest usuwanie „na wszelki wypadek” bez obejrzenia, jak pazur jest zbudowany i jak funkcjonuje u konkretnego psa. Z drugiej strony wielokrotnie powtarzające się urazy również nie są czymś, co trzeba bez końca akceptować. Wtedy zabieg może poprawić komfort życia, ale powinien wynikać z oceny medycznej, nie z estetyki.
Krótka rutyna, która chroni łapy przez cały rok
Po każdym dłuższym spacerze wystarczy kilka sekund, by obejrzeć dodatkowe pazury i sprawdzić, czy nie ma w nich piasku, trawy albo drobnych gałązek. Po kąpieli dokładnie osusz sierść wokół łap, ponieważ wilgoć i kołtuny ułatwiają powstawanie podrażnień.
Najlepszy plan jest prosty: kontrola co 1-2 tygodnie, spokojne skracanie co kilka tygodni i szybka reakcja na ból, krwawienie lub kulawiznę. Jeśli pazur nie sprawia kłopotów, nie trzeba z nim walczyć. Jeśli regularnie rani psa, decyzję o dalszym postępowaniu warto podjąć wspólnie z weterynarzem, uwzględniając rasę, budowę łapy i codzienną aktywność zwierzęcia.
