Na pierwszy rzut oka rottweiler robi wrażenie psa silnego, zwartego i bardzo pewnego siebie. Pytanie, jak wygląda rottweiler, dotyczy jednak nie tylko czarnej sierści z podpalaniem, lecz także proporcji sylwetki, kształtu głowy, budowy łap i sposobu poruszania się. Poniżej opisuję te cechy praktycznie, z uwzględnieniem wymiarów oraz różnic między psem zgodnym ze wzorcem a osobnikiem jedynie podobnym do rasy.
Najważniejsze cechy, po których rozpoznasz rottweilera
- Czarna sierść z wyraźnym, czerwonobrązowym podpalaniem.
- Krępa i muskularna sylwetka, ale bez przesadnej ociężałości.
- Wysokość w kłębie wynosi około 61-68 cm u psa i 56-63 cm u suki.
- Głowa jest szeroka, kufa mocna, a oczy ciemno brązowe i migdałowe.
- Uszy są trójkątne, wiszące i wysoko osadzone.
- Ogon powinien być naturalny, mocny i sięgać mniej więcej do stawu skokowego.
Sylwetka rottweilera jest mocna, ale nie ociężała
Rottweiler to pies średniej lub dużej wielkości, o zwartej, krępej i dobrze umięśnionej budowie. Nie powinien wyglądać ani jak bardzo ciężki molos, ani jak wysokonogi pies sportowy. W jego sylwetce widać siłę, sprawność i wytrzymałość, a nie samą masę.Tułów jest nieco dłuższy niż wysokość psa w kłębie, ale różnica nie powinna przekraczać około 15 procent. Grzbiet pozostaje prosty i mocny, lędźwie są krótkie, a zad szeroki i lekko zaokrąglony. Klatka piersiowa jest głęboka, szeroka i dobrze wysklepiona, co nadaje psu charakterystyczną, potężną sylwetkę.
| Płeć | Wysokość w kłębie | Waga orientacyjna |
|---|---|---|
| Pies | 61-68 cm | około 50 kg |
| Suka | 56-63 cm | około 42 kg |
Podane wartości są wskazówką wzorca, a nie sztywnym celem hodowlanym. Zdrowy rottweiler nie musi ważyć dokładnie 50 lub 42 kg, ponieważ znaczenie mają także kościec, umięśnienie, wiek i kondycja. Nadmierna masa często pogarsza ruch i obciąża stawy, dlatego sam imponujący rozmiar nie świadczy o jakości psa.
Głowa nadaje mu charakterystyczny, zdecydowany wyraz
Głowa rottweilera jest średniej długości i szeroka między uszami. Czaszka ma umiarkowanie wysklepione czoło, a stop, czyli przejście między czołem a kufą, jest wyraźnie zaznaczony. Nos powinien być szeroki, dobrze rozwinięty i zawsze czarny.
Kufa jest mocna, prosta i proporcjonalna do czaszki. Nie może być ani przesadnie długa, ani krótka i spłaszczona. Wzorzec określa jej relację do mózgoczaszki mniej więcej na 1 do 1,5, dlatego rottweiler nie powinien przypominać ani psa gończego o wąskiej głowie, ani przesadnie krótkopyskiego molosa.
Oczy mają średni rozmiar, migdałowy kształt i ciemny brązowy kolor. Powieki powinny dobrze przylegać. Jasne, okrągłe lub wyraźnie wypukłe oczy zmieniają typowy wyraz rasy i mogą wskazywać na odstępstwo od wzorca.
Uszy są średniej wielkości, trójkątne, wiszące i wysoko osadzone. Kiedy pies kieruje je do przodu, optycznie poszerzają głowę. Zbyt ciężkie, odstające albo nisko osadzone uszy nie pasują do klasycznego wyglądu rottweilera.
Czarne umaszczenie i podpalanie są łatwe do rozpoznania
Najbardziej charakterystyczna jest czarna, krótka i gęsta sierść z twardym włosem okrywowym oraz podszerstkiem. Włos powinien leżeć płasko przy ciele, a na tylnej stronie tylnych nóg może być nieco dłuższy. Rottweiler nie ma długiej, falowanej ani jedwabistej szaty.
Podpalanie ma intensywny, czerwonobrązowy kolor i powinno być wyraźnie odgraniczone. Występuje zwykle:
- nad oczami,
- na policzkach i kufie,
- pod szyją i na piersi,
- na przednich oraz tylnych nogach,
- pod nasadą ogona.
To właśnie układ tych znaczeń pozwala szybko odróżnić rottweilera od czarnego psa w typie molosa. Białe plamy, nietypowy kolor nosa albo całkowicie inne umaszczenie nie są cechami wzorcowego rottweilera. Pojedyncza jasna sierść nie musi od razu oznaczać problemu zdrowotnego, ale przy ocenie wystawowej lub hodowlanej ma znaczenie.
Łapy, ogon i ruch pokazują jego użytkowy charakter
Przednie nogi powinny być proste i ustawione stabilnie, a przedramiona mocno umięśnione. Łapy są raczej okrągłe, zwarte i dobrze wysklepione, z twardymi opuszkami oraz krótkimi, czarnymi pazurami. Taka budowa pomaga przenosić ciężar dużego, aktywnego psa.
Tylne kończyny są szerokie i silne, szczególnie w partii ud oraz podudzi. Nie chodzi jednak o przesadne kątowanie czy bardzo „napompowaną” muskulaturę. W praktycznej ocenie bardziej przekonuje mnie harmonijna, proporcjonalna budowa niż efektowny wygląd osiągnięty nadwagą.
Według obecnego wzorca ogon pozostaje naturalny. Jest mocny, stanowi przedłużenie linii grzbietu i w spoczynku może zwisać. W ruchu lub przy pobudzeniu bywa lekko uniesiony, a opuszczony zwykle sięga do stawu skokowego albo jest nieco dłuższy.
Rottweiler porusza się głównie kłusem. Jego ruch powinien być swobodny, energiczny i sprężysty, z dobrym wykrokiem oraz stabilnym grzbietem. Kulawizna, sztywność, bardzo krótki krok lub wyraźne problemy z koordynacją nie są elementem wyglądu rasy, lecz sygnałem, że psa trzeba dokładniej zbadać.
Rottweiler rasowy a pies tylko podobny z wyglądu
Czarna sierść i brązowe znaczenia nie wystarczą, by potwierdzić rasę. Wiele mieszańców może mieć podobny kolor, lecz różnić się głową, proporcjami, kształtem uszu, długością kufy albo sposobem poruszania. Wygląd pozwala rozpoznać typ psa, ale nie potwierdza jego pochodzenia.
Przy oglądaniu szczeniaka łatwo skupić się na dużej głowie i masywnych łapach. To częsty błąd, bo młody pies dopiero się rozwija, a jego proporcje zmieniają się z miesiąca na miesiąc. Zwracam większą uwagę na zdrową sylwetkę, prawidłowy ruch, czyste oczy, mocne kończyny i spokojne zachowanie niż na samą „bojową” minę.
Jeśli pochodzenie ma dla kupującego znaczenie, trzeba sprawdzić rodowód, dokumenty hodowlane i warunki, w jakich odchowano miot. W Polsce wiarygodnym punktem odniesienia pozostaje wzorzec FCI stosowany przez ZKwP, ale nawet zgodność z wyglądem nie zastępuje oceny zdrowia oraz temperamentu.
Co od razu sprawdzić na zdjęciu lub przed zakupem
- Czy sylwetka jest zwarta i proporcjonalna, a nie przesadnie ciężka lub wysokonoga?
- Czy sierść jest czarna, krótka i gęsta, a podpalanie wyraźne?
- Czy głowa ma szeroką czaszkę, mocną kufę i ciemne, migdałowe oczy?
- Czy uszy są trójkątne, wysoko osadzone i przylegają do głowy?
- Czy pies porusza się swobodnie, bez sztywności i kulawizny?
- Czy sprzedający pokazuje dokumenty, warunki odchowu oraz informacje o zdrowiu rodziców?
Najkrócej mówiąc, rottweiler powinien wyglądać jak silny, elegancki i funkcjonalny pies użytkowy, a nie jak przesadnie ciężki molos. Czarne umaszczenie z podpalaniem przyciąga wzrok, lecz o prawidłowym typie decyduje dopiero całość: proporcje, głowa, kończyny, ruch i dobre zdrowie.
